Poniedziałek

Wychodzę z tramwaju krokiem chwiejnym
niepewnym.
Wychodzę z tramwaju krokiem niepewnym,
ale przekonanym o swojej słuszności.
Niosąc za sobą zapach piątkowej nocy,
Zwietrzałej piątkowej wódki,
Wygazowanego piątkowego piwa,
Zimnych piątkowych kobiet.

Za moim piątkowym wydaniem
wodzą wzrokiem Ci
którzy już dawno są poniedziałkowi.
Ubrani w poniedziałkowe mundurki,
Obserwują moje piątkowe jestestwo
Swoimi poniedziałkowymi oczami
Przerywając sobie jedynie
Poniedziałkowym ziewnięciem.

Wchodzę do tramwaju krokiem chwiejnym,
piątkowym, niewyspanym, nieświeżym.
Niosąc ze sobą nadzieję kolejnej piątkowej nocy,
Bo na poniedziałkowe ziewnięcia jeszcze nie pora.

Krakowskie Przedwiośnie.

Gdzie Wilga w Wisłę wpada, leżą szmaty,
stare śmierdzące ubrania tych,
którym i tak jest wszystko jedno,
jak bardzo przeniknęły ich upadkiem.

Pod mostem przy Przedwiośniu
pustka,
wypełniona fetorem starego gówna,
oraz myślami, echem błądzącymi
po kamiennej konstrukcji,
szukając tożsamości.

O sobie.

O sobie,
w sobie i przy sobie
ale we własnej o sobie
chodzę sobie, myślę sobie
bo jestem sobie
.........ot tak sobie.

chUJ

Jest Ci błogo, jest Ci dobrze i wszystko chUJ strzelił.

Mambo

Wieczór nadchodzi znów.... a po wieczorze znowu zmrok,
W gównianej ciemności świateł tango.
Lecz ubierasz z lumpa płaszcz, idziesz gdzie poniesie wzrok,
By na przekór światłom zatańczyć mambo.